Utrzymanie stabilnej chemii wody to najważniejszy aspekt hodowli, od którego zależy zdrowie, odporność oraz wybarwienie karpie koi. W zamkniętych systemach, jakimi są oczka wodne, parametry hydrochemiczne ulegają dynamicznym zmianom pod wpływem metabolizmu ryb i warunków atmosferycznych. Ignorowanie progów toksyczności amoniaku czy gwałtowne skoki pH są najczęstszą przyczyną śmiertelności w profesjonalnych zbiornikach.

1. Skala pH i stabilność KH (Twardość węglanowa)

Wartość pH określa odczyn wody, natomiast KH (twardość węglanowa) pełni rolę bufora, który zapobiega gwałtownym wahaniom kwasowości.

• Optymalne pH: 7.0 – 8.5. Karpie koi preferują lekko zasadowy odczyn. Najbezpieczniejsza jest stabilność – skoki pH o więcej niż 0.5 jednostki w ciągu doby wywołują silny stres osmotyczny.

• Optymalne KH: Powyżej 6°dKH (stopni niemieckich). Jeśli KH spadnie poniżej 3°dKH, woda traci zdolność buforowania, co może doprowadzić do nagłego “krachu pH” i śmierci obsady.

2. Twardość ogólna (GH) a pigmentacja

Twardość ogólna (GH) to stężenie jonów wapnia i magnezu. Ma ona bezpośredni wpływ na rozwój barwników u ryb:

• Optymalne GH: 8 – 15°dGH.

• Wpływ na kolor: Miękka woda (niskie GH) sprzyja rozwojowi czerwonego pigmentu (Beni). Twarda woda (wysokie GH) wspomaga nasycenie czerni (Sumi). Japońscy hodowcy często manipulują tym parametrem, przygotowując ryby do wystaw.

3. Cykl azotowy: NH3, NO2 i NO3

Produkty przemiany materii ryb muszą być rozkładane przez bakterie nitryfikacyjne w filtrze biologicznym. Przekroczenie norm w tym silosie jest toksyczne.

4. Tlen rozpuszczony (O2)

Karpie koi to ryby o wysokim zapotrzebowaniu na tlen, szczególnie latem, gdy temperatura wody rośnie, a jej zdolność do absorpcji tlenu spada.

• Minimum: 6 mg/l.

• Optimum: 8 – 12 mg/l (nasycenie powyżej 80%).

• Zależność: Im wyższa temperatura i wyższe pH, tym bardziej toksyczny staje się amoniak, a zapotrzebowanie na tlen wzrasta.